Ons avontuur dat in December 2005 begon is veranderd tot een dagelijks bestaan.

We hebben heel veel gedaan, gezien en beleefd, we hadden een geweldig avontuur!!!!

Nu, is het ons dagelijks leven waar we veel zullen doen, zien en beleven en alles nog steeds geweldig vinden. Maar niet meer via deze log, zodra we een nieuw avontuur beginnen zal ik weer gaan schrijven en zal ik het jullie laten weten via mail dat de log weer start. Maar voor nu en de komende tijd, maanden, jaren stop ik met schrijven.

Niet voordat ik jullie verteld heb dat Lindy 18 jaar is geworden en gaat studeren in Engeland, Stacey 13 wordt en over gaat naar grade 9. John het nog steeds razend druk heeft bij Aggreko en dat ik nog steeds geen tijd heb om te werken. Daarbij staat er op mijn residence visa: Housewife NOT allowed to work..ja en we moeten ons aan de wet houden!!!!!

Iedereen bedankt voor het lezen!!!!

Het is zover nadat er op 3 juni 1992 een klein hummeltje werd geboren staat daar 18 jaar later een mooie jongedame klaar om een heel nieuw avontuur te beginnen.

We hebben een geweldige graduation gehad, natuurlijk met emotionele momenten, want wat ben je trots als je kind haar welverdiende high school diploma mag aanpakken.

En dan een dag later heeft ze haar prom, dus na lang zoeken een prachtige jurk gevonden en daar hoort natuurlijk schoenen, nagellak, tasje enz enz bij. Maar het resultaat mag er wezen (al zeg ik het zelf). Voor foto’s van graduation en prom, klik hier.

En wat ‘n verrassing toen opa en oma je om 5 over 12 feliciteerde in levende lijve!!!!

Meisje, dochter, prachtige jongedame, van harte gefeliciteerd met je 18e verjaardag…

Liefs papa, mama, Stacey, Baila & Tango

Lindy is klaar met haar examens en heeft zaterdag haar high school graduation….Spannend allemaal.

Lindy is gevraagd om voor RNW (Radio Nederland Wereldomroep) een interview te geven en dit is het resultaat. klik op hier voor het interview.

Het heeft geregend in Dubai, regen is een heel groot woord het zijn druppels. Maar wel genoeg om alles lekker vuil te maken te weining om alles schoon te spoelen. Het is nog wel rond de 30/35 graden en dat voelt toch lekker aan joh…Iedere ochtend breng ik de meiden naar school en dan ga ik een stukje wandelen, zolang dat nog kan.Na die tijd is de temperatuur flink opgelopen, buiten zitten wordt overdag al te heet, ’s avonds gaat nog wel.

Verleden week zijn de examens van Lindy begonnen en wiskunde was zwaar, viel erg tegen. Gelukkig zijn de andere vakken wel gegaan, zei ze. Op de 18e heeft ze haar laatste examen en dan is ze vrij, op 6 july komen de resultaten.Lindy heeft haar kamer op de universiteit vast gelegd en eind juli krijgt ze daar weer bericht over. Ze heeft gekozen voor een ensuite (kamer met badkamertje). Leuk allemaal hoor we gaan met z’n viertjes nog een weekje naar Manchester in de zomer vakantie want er is open dag op Keele. Kunnen wij ook zien waar onze oudste dochter heen gaat. John heeft een goede collega benaderd die in Manchester woont, daar mag Lindy wat spulletjes opslaan voordat ze terecht kan op campus. Want die paar dagen dat we in Manchester zijn  zullen we ook gebruiken om een paar spulletjes kopen.Gek he dat het gevoel zo tweestrijdig is, ik vind het geweldig voor Lindy maar ze had best nog een poosje thuis mogen wonen. Gelukkig komt ze regelmatig hier heen, om op te warmen zegt ze zelf. Ik heb hier een link van een virtuele video van de campus van Keele.

Voor Stacey beginnen haar “examens” de 16^e. Hier worden ieder jaar examens afgenomen over de stof van het hele jaar. In Nederland is het over het algemeen over het laatste kwartaal of hoofdstuk. Dus nog eentje in de zenuwen. Is ze helemaal niet slecht in Arabisch maar als je hier een onvoldoende haalt voor Arabisch blijf je zitten. Al slaag je voor alle andere vakken..Dus zenuwen.

We verheugen ons op eind mei want dan is alles afgelopen dan heeft Lindy haar graduation en prom en komt vriendinnetje Barbra hierheen, vieren we Lindy’s 18^e verjaardag. Heerlijke tijd wordt dat. En voor je het weet gaan we weer naar Nederland, moet ik eerlijk zeggen dat we daar erg veel zin in hebben. En misschien komt de belofte van een mooie zomer uit, maar dat weet je nooit ze zeggen wel vaker iets over het weer in Nederland. Pelleboer vroeger zat er vaak naast en tegenwoordig doen ze het niet veel beter, toch???We zijn best lang in Nederland wat zullen we allemaal gaan doen?

Nou dit is echt een weblog van niks..haha. Nou ik heb weer iets geschreven in iedergeval.

Als je al meer dan 4 jaar in Dubai woont, weet je wel aardig de weg. Tenminste dat zou je denken.

We hadden nieuwe plantjes voor de tuin nodig en normaal wist ik waar ik heen moest gaan maar aangezien ze daar van alles aan het bouwen zijn moest de plant nursery verhuizen. Nu zitten ze ongeveer 30 minuten rijden van ons vandaan. Gelukkig wist Belinda waar we heen moesten en we konden het meteen vinden. Ria vond het net als ik geweldig, fijn dat ik weer weet waar ze zitten want voor heel weing geld heb je al complete struiken. Ze worden daar gestekt en en gesnoeit en wat nog meer. Alles ziet er zo mooi uit dat je vanalles wilt kopen. Nou dat heb ik gedaan ook, mooie planten en mooie potten. Het is heerlijk om daar rond te lopen maar we ontdekten ook dat de zomer in aantocht is, het was al zo warm. Op de terug weg kwamen we er ook achter dat rijkswegen en op- en afritten weer eens veranderd waren, maar goed even richting aangeven en vriendelijk zwaaien naar een vrachtwagen chauffeur en we zaten weer op de goede baan.

De meiden hebben nu vakantie en de eerste dag stond in het teken van hun en John’s paspoort vernieuwen. Omdat ik niet vaak in die buurt kom ging ik er van uit dat ik de weg nog wel wist, maar voor de zekerheid toch onze Germien maar aangezet. Nou, FOUUUUUUUUUUUUUUTTTT. Die mien wist helemaal de weg niet omdat de wegen zo verander d zijn zaten we na een uur nog in de auto en wisten dat we de verkeerde richting opreden, maar zomaar keren kan vaak echt niet in Dubai. Maar na flink gemopper kwamen we er toch. Volgende week kan ik die tocht weer maken om de paspoorten op te halen maar nu vertrouw ik opmezelf en blijft mien uit.

Met Sander en Lenette hebben we 1 keer in de week een kaart avondje, de mannen zijn maat en de de vrouwen samen. Lenette en ik hadden het jaar totaal gewonnen en de mannen moesten ons mee uit eten nemen en wij zouden niet weten naar welk restaurant. Eigenlijk verleden week al maar het restaurant was vol geboekt en dat kan er maar eentje zijn in Dubai, dat is de Budda Bar. Ze houden daar je tafeltje maar 30 minuten vast want er staan altijd mensen aan de bar te wachten. Ik hoopte op de Budda bar want ik was er nog nooit geweest en doordat John zei dat we het een weekje moesten opschuiven wist ik dat we daar heen gingen. Maar gisteravond toen we onderweg waren zei John we gaan naar Grand grill… Niets tegen Grand grill is een geweldig restaurant in alle opzichten maar daar gaan we wel vaker heen, dus ik was wel een beetje teleurgesteld maar ja het was toch de mannen hun idee dus niet klagen. Eerst ergens iets drinken en Sander en Lenette wilden wel dat ik ook een wijntje zou drinken. Toch maar eerst beginnen met een watertje en toen met een taxi weg naar de Budda bar… Geweldige entourage, helemaal  in Budda style, als je begrijp wat ik bedoel. L ekker gegeten en gedronken en zelfs Ma Flodder was er nog!!!!! Zie foto..(Sander zei dat ik deze foto niet durfde te plaatsen, maar ’n geintje moet kunnen, toch?) Na een heerlijke maaltijd een lekker toetje met dessert wijn en dat is in mijn straatje, lekker zoet. Helaas vond iedereen die lekker. Terwijl buiten druk de Ferrari’s werden geparkeerd gingen wij door naar Bar 44, op de 44^e verdieping met een geweldig uitzicht over de Palm. Daar heb ik eens gek gedaan en een champagne coctail besteld.  Gaaf om te zien hoe ze de champagne inschenken en zonder morsen, maar ja, Lenette wilde toch even in haar coctail roeren en deed dat met veel enthousiasme dat alles over de rand borrelde…Maar het was een heerlijke coctail. De heren hadden elkaar ook   en dat hebben we gemerkt…En we hebben een super avond gehad de heren hadden het perfect geregeld, bedankt lieverds..

John en Stacey waren nog nooit met de metro geweest en op zaterdag ochtend was het zover samen op stap en ze hebben alles in een keer goed gedaan. Ze vonden de metro ook erg leuk en het is zo gemakkelijk, echt een super plus punt voor Dubai. En natuurlijk eet je in het winkelcentrum de lekkerste pannenkoek die er bestaat, vol met vers fruit..Lindy en ik zijn op pad gegaan voor een “Prom” dress. Geweldig al die mooie lange jurken en DUUUUUUUUUUUUUUURRRRRRRRRR…haha.
Maar ja ze moet er toch een beetje super sexy, mooi en spectaculair uitzien.  Maar eerlijk is eerlijk, de jurken van Dior, Hugo Boss, D&C waren mooi, duur en te kort… Hoewel die van Hugo niet eens zo speciaal was. Maar wel leuk om al die designer winkels in te gaan en jurken te passen.  Al trok ik af en toe toch wat wit weg als we op het prijskaartje keken… Zondag zijn we met Stacey weer op pad  gegaan voor een mooie jurk en op naar de outlet mall. Nou de reden waarom alles daarheen gaat is wel duidelijk, de jurken waren lelijk en vooral kapot, beschadigd en verkleurd. Wat ’n treurnis maar wat was het leuk toen we weer weg gingen, er waren namelijk wilde kamelen met jonkies bij de parkeerplaats van de mall, dat blijft toch zo leuk.

Natuurlijk krijgen jullie het resultaat van de jurken jacht op de weblog te zien, als we kunnen slagen, eens…

Sinds kort hebben we pinda’s in de tuin en in een mum van tijd hadden we papegaaitjes in de tuin. Baila en Tango hebben nu hun eigen real life soap.

Voor de lieverds die willen weten wanneer we naar Nederland komen. Lindy vliegt op 13 juni en Stacey en ik op de 20^e. Wij gaan allemaal op 9 september terug naar Dubai en 2 weken later gaat Lindy naar Engeland.

Lindy had zich ingeschreven bij 5 universiteiten in Engeland en al snel kwam de eerste acceptatie binnen. City university of Birmingham, maar ja dat was niet haar eerste keus….Dus weer wachten en toen kwam de acceptatie van Kingston, jippie dat was haar tweede keus. En toen op ‘n avond kwam ze naar beneden lopen met een smile van oor tot oor, glinster oogjes, ik vroeg meteen Keele???? Jaaaaa, ze was zo opgelucht haar eerste keus….En een uurtje later kwamen nog 2 acceptaties binnen.. Geaccepteerd door 5 universiteiten, geweldig…Lindy heeft meteen Keele bevestigd, geen twijfel over mogelijk… Meid, gefeliciteerd hoor en op naar Engeland.

Ans en Hans waren voor 2,5 week bij ons en nadat ze lekker lang bij de douane hadden gewacht konden ze lekker met ons mee naar huis en daar kon de pret beginnen. Hoewel hun eerste dag en wij waren er niet eens, zielig he, maar wij hadden een groot bedrijfsfeest van Aggreko en daar wilden we natuurlijk wel heen. En dat het gezelig was is een ding wat zeker is, de meiden zijn ook mee geweest en dat is natuurlijk veel bekijks want veel medewerkers zijn van India. En ze komen ook allemaal een handje geven en hun gezin voorstellen en natuurlijk op de foto. Het feest werd bij een hotel op het strand gegeven en natuurlijk scheen het zonnetje royaal. Er was een bananenboot en andere bootritjes, er was een wedstrijd voor de mooiste zandkasteel. Lindy en ik, samen met 2 lieve collega’s van John hebben Aggreko in het zand gemaakt en dat had veel bekijks. Geen prijs want ja het was geen zandkasteel maar wel een eervolle vermelding. En de foto hangt in het kantoor van baas. Daarna werden er teams gemaakt om van karton een boot te maken en die te laten varen in een echte race. Ieder team bestond uit 8 man. Stacey en ik zaten bij John in het team maar er kwamen nog een paar medewerkers die voor John werken en die wilde zo graag in John’s team dat wij onze plaats hebben afgestaan. Er kwamen er nog veel meer helpen, goed team werk, John met zijn eigen team en ze waren als eerste klaar en tweede in de race. En wat een plezier hebben we gehad, een geslaagde dag…

De eerste dagen met Ans en Hans hebben we doorgebracht met exploren van Dubai, want in de tijd tussen hun eerste keer en en nu waren weer de nodige nieuwe dingen te bezichtigen. Ibn Battuta, Dubai mall en wij hadden geluk, de grootste fontein ter wereld ging proef draaien. Iedere avond is het zo ontzettend druk dat je al een uur van te voren aanwezig moet zijn om iets te kunnen zien en nu kregen we het op een presenteerblaadje aangeboden. Geweldig om te zien en met de zon erbij geweldige regenbogen gezien. En toen op naar Jordanie, alles geregeld met Petra moon, een travelagent die in Petra zelf zit en die ons heeft geholpen met het organiseren van een geweldige tijd in Jordanie.

‘s Morgens vroeg op naar het vliegveld en in Jordanie werden we bij het vliegtuig al opgewacht door Ali, hij heeft onze visa’s geregeld en ons door de douane geleid. Daar stond een minibus met chauffeur Mohammed en onze gids Khalid. Nou de strakke planning begon meteen, Khalid begon meteen te vertellen over het mooie en historische Jordanie. Eerst naar Mount Nebo, waar Mozes het beloofde land te zien kreeg en op de berg moest sterven. Wel raar als je daar loopt en je hoort de geschiedenis en je ziet "bewijzen" van dat er meer moet zijn. Voor degene die geloven is dit de plek waar je je fijn voelt en dat je je vereerd voelt dat je mag aanschouwen wat Mozes heeft gezien. Een prachtig, geweldige plek. En dat we dan nog een paar Amish mensen zagen lopen, jonge  dames gekleed uit het jaar 400 voor de jaartelling…Maar goed dat is hun  geloof, maar we waren wel verbaasd dat ze nog steeds zo gekleed gaan. En hoe waren ze daar gekomen ze mogen toch alleen maar reizen per paard en wagen???

Maar we moesten door naar Madaba, waar het hele verhaal van Mozes in mozaik in de kerk ligt. Geweldig dat ze in die tijd zo gedetailleerd een verhaal konden leggen met steentjes. Er is in de kelder een schilderij van Maria met Jesus waar op een morgen een blauwe hand bijstond. Tot de dag van vandaag weten ze niet hoe en waarom die hand erbij is gekomen. Er was een echt Jordaanse lunch geregeld bij Haret Jdoudna, de tuin van grootvader, allemaal nieuwe dingen en zo lekker.

Maar toen Khalid klaar was met lunchen wilde hij meteen verder want hij wilde ons nog Karak Castle laten zien, een crusaders kasteel boven op een berg middenin het stadje Karak. Ook zoiets inmens, zo groot en al zo oud. We zijn de donkere gevangennissen in geweest, nou daar wilde je niet in terecht komen hoor. De keukens met een gat in het plafond zodat er licht in kon vallen precies boven de kookpunten. Er was goed over nagedacht tijdens de bouw. Hier en hier een link over Karak Castle. Omdat het kasteel zo hoog ligt was het daar zo ontzettend koud dat we blij waren dat we weer in de bus zaten op weg naar Petra. Onderweg is nog zoveel te zien maar ja we waren al vroeg op pad en dan de klok nog twee uur terug, dat onze ogen al snel dicht vielen tijdens de busrit, maar niet te lang hoor we wilden alles zien. Bij het hotel Movenpick aangekomen meteen naar de kamers en lekkere relaxen want een drukke volle dag stond gepland voor de volgende dag.

De volgende ochtend op tijd op en goed ontbijten en Khalid stond ons al op te wachten, de weersvoorspellingen waren niet zo goed, maar toch naar Petra, want daar waren we tenslotte voor gekomen. Nu kan ik de hele weg door de bergkloof vertellen maar dat doe ik niet, dat moet je zelf maar een keertje gaan bekijken. Want het is en blijft een ongelofelijke ervaring. Er is zoveel te zien, zoveel over te vertellen en er ligt nog zoveel verborgen….Het is zo indrukwekkend om op een bepaald moment de Treasury te zien, de roze gloed….Je raakt gewoon van slag en emotioneel als je daar aan komt. Je weet niet waar je kijken moet en ziet zoveel. Een hele tijd daar rondgelopen en toen door richting de Monastery, 1000 ja, je leest het goed duizend treden omhoog…Treden????Nou niet echt hoor, uitgesleten stappen op glibberige rotsen want het had ondertussen even geregend.  Maar het uitzicht en het klooster maakt veel goed (en de mooie zilveren sieraden). Boven thee gedronken en toen zei Khalid dat we dringend terug moesten want er was heel erg slecht weer op komst en het werd te gevaarlijk om dan naar beneden of zelfs door de bergkloof te lopen. Dus wij terug en beneden hebben Lindy en ik een kameel genomen en de rest een ……..hahahaha ezel…John en Stacey zijn zo groot dat ze zelf bijna konden meelopen, hun benen raakte de grond bijna…Zo komisch om te zien. Bij de Treasury  terug bleek dat mijn kameel in een romantische bui was en wel erg graag  naar de vrouwtjes wilde dat betekende dus dat hij dus niet luisterde naar zijn begeleider. En zeker niet wilde gaan liggen om mij af te laten stappen. Nu niet gelijk gaan zeggen, ja maar het is toch een dier, eigen schuld…Ik neem de kameel ook niets kwalijk, hij was gewoon wulps maar dat neemt niet weg dat het eng was. Toen er een andere jongen kwam die meer overwicht had toen ging hij liggen. Ik ben nog nooit zosnel afgestapt…Nadat iedereen behalve ik van de lach bekomen was gingen we verder richting het hotel. Al hoop ik wel dat "mijn" kameel nog een romantische avond heeft gehad.

Toen we nog zo ongeveer 30 minumten van het hotel af waren begon het ontzettend hard te regenen en niet zomaar hard regenen, maar een enorme wolkbreuk. In no time waren we tot op de onderbroek doorweekt. Schoenen, sokken en zelfs onze regenjasjes hadden moeite alles droog te huden. In het hotel maar de fohn in de schoenen gezet want die moesten wel weer aan de volgende dag. We waren zo moe maar hebben toch ‘s avonds nog een hele tijd gekletst over hoe mooi Petra is en hoeveel indruk zoiets op je maakt.

De volgende dag moesten we vroeg op maar het weer was nog steeds niet beter geworden die wolk hing er nog steeds en bij Ans en Hans stond het terras helemaal vol. Toch maar onderweg naar Little Petra, een handelspost rond Petra, toen we daar aankwamen was het droog maar we konden goed zien hoe het water door de bergkloof gestroomd had. Zo mooi en we waren maar met zijn zessen daar, zo indrukwekkend. Helaas konden we niet helemaal de kloof door, de steile stenen trap was ingestort (al heel wat jaartjes hoor) Maar wat hadden we daar graag op willen klimmen dan konden we de weg naar Syrie zien. En dan te bedenken dat er een restaurant uitgehouwen was uit de rotsen en kantoortjes, geweldig. Lindy was nog ergens opgeklommen om te kijken wat er achter de op half 7 hangende rots was. Dood eng voor het zelfde geld gleed die rots weg. Helaas voor die meid kon ze er niet meer af. Stacey heeft geholpen waar ze kon, Ans, Hans en ik konden die rots niet eens opkomen, dus ja, wat nu? En uit het niets kwamen 2 kleine Bedouinen jongentjes om te helpen. En met iedereen zijn aanwijzingen kwam ze er af, gelukkig.

Lindy plaagt haar vader nu een beetje met: als ik je nodig heb ben je er niet….Ach John was al door gelopen en had niet in de gaten dat er wat aan de hand was. Maar een beetje plagen is altijd leuk. Khalid stond alweer op hete kolen want er kwam meer regen aan en de mist trok op. We zaten koud in het busje en de regen hoosde weer naar beneden. Tot zelfs door het raampje…Ja en die was dicht maar door de lucht gaatjes. Wij waren op weg naar de Dead sea.

Bij de Dead sea Kempinski Ishtar, aangekomen kregen we mooie kamers, althans wij, Ans en Hans nog niet die moesten nog even wachten. Maar niet getreurt, we zouden toch eerst even lunchen en dan zou hun kamer ook klaar zijn. Maar toen nog niet dus wij even klagen want om half vijf nog net op je kamer kunnen dat kan natuurlijk niet. Ze konden Ans en Hans wel een andere kamer geven een hele exclusieve kamer. Nou daar hadden ze wel oren naar. Nou de kamer was geweldig, grote huiskamer met badkamertje en via een glazen trap naar boven waar een grote slaapkamer is met een knoert van een badkamer, grote flatscreen tv enz enz.Een plaatje van een kamer. De voordeur is buiten aan de tuin kant.Na allemaal even lekker gerust te hebben zijn we weer lekker iets wezen eten en drinken en om half tien allemaal naar de kamer. Wij zaten iets verder met 2 prachtige kamers naast elkaar en na wat geinen gingen de meiden lekker slapen, om half 11 werd er geklopt maar omdat het weer nog heel slecht was en de King University(de rijkste kinderen van Jordanie) met heel veel studenten was er. Omdat het zo hard regende dacht ik dat er een paar studenten voor de deur stonden die wilde schuilen want we hoorden veel gegiechel buiten de deur. Ik wilde niet open doen maar ze bleven kloppen, dus toch maar openen… Staan Ans en Hans voor de deur met een hoop gegiechel. Of ze in de herberg mochten overnachten want hun deur gaat maar niet open…John ging met Hans terug maar er was niemand bezig met het slot, om 12 uur krijgen ze de kamer ernaast. Maar ja, ze hebben niet de spullen, om half een krijgen ze eindelijk de deur open en kunnen ze terug. De volgende ochtend kregen we voor de overlast 3 flessen wijn?!?!?!!? Waarom, we reizen met kinderen en we gaan vanmiddag naar huis…Oh dan krijgen we wel een doosje chocola…Nou dat dacht ik niet, hoe kunnen ze dat nou verzinnen nadat je pas om half een ‘s nachts op je kamer kan..Omdat het nog steeds zo hard regende mochten we niet de dode zee in en maar goed ook want die zag bruin van alle zand wat uit de bergen in dead sea tercht kwam. Maar het hotel heeft een spa met een dode zee zwembad. En dat werd de oplossing, we mochten met zijn zessen gebruik maken van de spa en zwembadden. Geweldig toch de ervaring van het drijven en lekker warm en droog… Toch nog netjes opgelost..Want het is een mooi hotel en overal worden foutjes gemaakt, maar een slot dat niet tegen water kan is toch wel lachwekkend.

Terug in Dubai hebben we gewoon nog lekker genoten van het mooie weer en de gezelligheid..

Ik denk dat ik nu wel genoeg heb geschreven, we zijn nu bezig met alles regelen voor Lindy en het komt steeds dichterbij…

Iedereen, als je de kans krijgt ga naar Jordanie…

groetjes en dikke kus van ons alle vier….

Daar ben ik weer..Het is lang geleden, misschien voor sommige te lang maar ik heb zo zitten twijfelen of ik nog door moest gaan met de log. Deze log gaat over ons hier in Dubai en wat er voor de rest in Dubai gebeurt lezen jullie in de kranten dus het was echt bedoeld  voor familie en vrienden om toch nog deel uit te maken van ons (dagelijks) leven. Ik kan zien dat de log veel gelezen wordt maar er wordt erg weinig gereageerd wat het voor de schrijver weer erg leuk maakt. Maar ik ga toch nog even door met schrijven. Ik zal eerst in het beknopt een update geven vanaf december.

Beijing was in een woord geweldig, nog een woord dan, fantastisch..Oke het lukt niet in een paar woorden. Het was koud -10 graden maar wat een eer om Beijing te mogen bezoeken want aan cultuur geen gebrek. Het is te veel om op te noemen maar jullie moeten toch weten dat we vaak op de foto zijn gegaan met de Chinezen. Ze zien niet zo vaak lange blanke mensen dus speciaal Lindy, Stacey en John moesten op de foto, want ja, ik ben niet veel groter dan de Chinees. En aangezien Stacey nu 1.70m is zijn zij en Lindy wel een bezienswaardigheid. En dan de vraag of wij de echte ouders van de meiden zijn omdat de een  donker haar en groene ogen heeft en de ander licht bruin haar met blauwe ogen ..haha, ja hoor riepen we dan, het zijn echt onze meiden…

De Chinezen zeggen, je hebt niet geleefd als je de muur niet beklommen hebt…Wij hebben geleefd..(en beklommen). Hier een paar links. Foto’s Beijing, The Great Wall Badaling, Temple of heaven, Forbidden city.

Toen we thuis kwamen was het huis versierd met slingers en een echte Abraham want John is 50 geworden. Ria heeft samen met haar visite het huis versierd. Nadat ze Abraham (John) uit de kast had gehaald vond ze Abraham wel erg aantrekkelijk…Toen nog een verrassings feestje en dat was erg gezellig met een geweldige taart. Dat daar erg veel blauwe kleurstof in zat bewijst Gies (Dirk) op deze foto. Iedereen liep rond met blauwe tanden behalve Gijs-Jan want hij wilde geen taart maar om solidair te zijn met al die blauwe monden heeft hij een hap blauwe glazuur gegeten…John vond het wel erg leuk dat we dit geregeld hadden en dat hij totaal geen idee had dat we dit zouden doen. Surprise geslaagd..

Eerste kerstdag gezellig met z’n viertjes door gebracht, wezen bowlen en film kijken en toen netjes aankleden voor een kerstdiner. En wat een verrassing dat er een groene chocoladefontein bij de toetjes stond.

Nederland was weer zo gezellig met oud en nieuw John’s verjaardag nog gevierd en wat een plezier hebben we gehad, gedanst en ouderwets gesjoeld..En tussen door zijn we altijd welkom bij Alfons en Carin om te WIIen en te computeren wat we dus ook regelmatig gedaan hebben. Bij opa en oma mogen we altijd komen eten, dus ik heb ook echt vakantie gehad. Geweldig. En heerlijk weer die kou..

Toen we over Dubai vlogen hoopten we nog vuurwerk te zien van de opening van Burj Dubai, de allerhoogste toren in de wereld. Helaas was het vuurwerk al geweest maar het allermooiste is toch wel dat al jaren de hoogste toren Burj Dubai heet en op de opening zegt Sjeik Mohammed: Hierbij open ik Burj Khalifa….hahaha Niemand had het zien aankomen en het kwam als een complete verrassing. Allemaal souveniers met Burj Dubai erop, sommige ondernemers hadden in de ochtend de nieuwe naam doorgekregen en konden nog snel een streep door Dubai zetten en daarachter Khalifa. T.I.D. (This is Dubai)

Weer thuis hadden de meiden drukke tijden voor de boeg, Lindy allemaal deadlines en alle aanmeldingen  voor de universiteiten moesten weg. Stacey had examens, dus druk, druk..Maar al het werk is beloond hoor met geweldige rapporten. Wat zijn wij weer trots op de meiden,  goed gedaan hoor meiden. En toen er ook nog een universiteit mailde dat Lindy is aangenomen waren we door het dolle heen. The city University of  Birmingham. Nu nog op het antwoord van de andere 4 wachten.

We zijn nog naar het concert van Nickelback geweest en dat was wel zo’n geweldige show. Alle goede nummers zijn gespeeld.

Nu moet ik nog iets vertellen wat er gebeurt is, helaas wordt de log daardoor wel een stuk langer….

Ieder jaar moet je hier je auto opnieuw laten registeren, daar betaal je dan meteen ook je bekeuringen. Had ik de avond daarvoor gezien dat ik een bekeuring had gekregen in Sharjah, op 2 December om 3.30h. Ik ben nog nooit in Sharjah geweest en zeker niet om half vier ’s nachts. Dus een printje gemaakt aan de aller vriendelijkste meneer laten zien, hij adviseerde mij om naar Sharjah politie te gaan en het bewijs te kijken want ze krijgen veel “valse” bekeuringen uit Sharjah. En voor 80 Euro wil ik wel even op en neer rijden. Gelukkig heb ik dan Ria die altijd wel in de mood is om een dagje “creatief” te rijden. Dus wij op weg, volgens de meneer zie je het politiebureau aan de rijksweg liggen. Nu kan ik je vertellen dat na 1 uur rijden we het nog niet gevonden hadden maar ik was er zo van overtuigd dat het niet mijn bekeuring was dat ik door moest gaan. Eindelijk na 2 uur vonden het politiebureau (niet langs de rijksweg). Hup, wij naar binnen naar de afdeling “ bekeuringen”. Ik uitleggen, hij kijken en ja hoor hij zegt: dus je was niet hier op 2 December om 3.30h   â€™s middags….Ehhh??? ’s middags dat is dan 15.30??? oeps fout no: 1, het was ’s middags en niet ’s morgens. Maar dan nog, ik ben niet in Sharjah geweest, ik zei: als het geen rode Prado is dan ben ik het niet. Fout no: 2. Nooit vertellen welke auto je rijdt want dan kan hij dat ook zeggen. En ja hoor, rijd je een rode Prado???? Ja,…..Dit is een rode Prado, ja tuurlijk, laat maar zien die foto…We mochten doorlopen naar een kantoortje waar de baas zit en hij laat daar een foto zien van……Een rode Prado met mijn kenteken….Hoe kan dat nou, mijn mond viel open, ik was helemaal sprakeloos. En volgens Ria was dit de eerste keer dat ze mij zo stil had gezien…Ja wat moet je dan? Lopen we naar de auto, ben ik vergeten de bekeuring te betalen maar dat kan gelukkig ook in Dubai. Ik heb de hele weg terug gezeten van, ongelooflijk, hoe kan dat nou, ik was het niet….Thuis meteen naar de foto’s kijken want 2 december waren Andrea en Margot hier en wat blijkt…..John had die dag mijn auto bij zich omdat ze gingen duiken…Hij had dus een bekeuring gekregen met mijn auto in Sharjah…Maar Ria en ik hebben hier smakelijk om kunnen lachen want ik moet tenslotte toch op de een of andere manier mijn dagen vullen….En nu ben ik ook een keertje in Sharjah geweest.

Voor Valentijn heb ik een weekendje Fujairah gekregen, heerlijk een weekendje weg met John en de meiden. Het was perfect weer, geweldig hotel en zo gezellig met 2 van die mooie meiden. We kregen een Valetijn taart op de kamer een diner met kreeft, heerlijk…Op het strand stond een massage tent en we hebben ons daar lekker laten masseren, een weekend weg en het voelt als een heuse vakantie.. Een ding was minder, als er mensen zijn die koud water over je heen gooien….Stacey……Ja het was Stacey want ik doe zoiets niet….

Donderdag zijn Ans en Hans aangekomen en volgende week gaan we naar Jordanie…

Voor iedereen, de volgende log zal ik sneller plaatsen en misschien korter…

Dikke kus voor iedereen.

John had zo’n geluk, hij mocht een week lang met 5 vrouwen op stap. Het was Eid Al Adha (offerfeest) en was dus samen met de meiden een paar dagen vrij. Hoewel vrij…..

Lindy’s beste vriendin en haar moeder Margot kwamen voor 1 week. Nou dat hebben we geweten!!!!!
Staan we netjes te wachten op het vliegveld zien we ineens twee blanke pietjes…Komen ze aanlopen met allebei een pietenmuts op, ja hoe krijg je aandacht in Dubai….Begint op het allereerste moment al.

Heerlijk om te zien hoe blij die meiden zijn om elkaar weer te zien, ja ik moet het doen met Margot?!?!?!?! Haha wees maar gerust, Margot en ik werden al weken van te voren gewaarschuwd om ons te gedragen, het "probeem" is namelijk dat Margot en ik hetzelfde gevoel voor humor hebben en dat tot de schaamte van onze dochters. Maar dat beloofd wat voor deze week…

Na een lekkere nachtrust de volgende morgen vroeg op stap. Het was heerlijk weer (voor sommige onder ons een beetje fris) dus zijn we gaan wandelen over de Boulevard van Dubai JBR. Allemaal restaurantjes en winkeltjes. En dan door naar Dubai-mall, ze zeggen de allergrootste shoppingmall en hij is enorm. Schaatsbaan, aquarium, winkels, winkels en wat voor winkels….Een knoert van een snoepwinkel met vooral veel, heel veel chocolade…Het was er zo druk dat we een ander keertje maar zullen terug komen. Na gewinkeld te hebben zijn we gaan eten bij Rainforest Cafe. Daar is alles in jungle style, bijna echte olifanten, bijna echte tijgers en echte apen, onee dat waren wij…bijna echte apen dan…Ieder half uur gaat het onweren en alle dieren maken herrie, net echt en erg leuk. En het eten is heerlijk. Voor Andrea gingen ze nog zingen want ze is pas jarig geweest. Zo leuk, ze lopen met een enorm toetje van brownies en ijs in de vorm van een vulkaan en roepen heel had VULCANOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO.Dus alle aandacht is bij de vulkaan en dan zingen voor de jarige…Vond Andrea erg prettig…haha. Daarna nog gekeken bij de grootste fontein die danst, was erg leuk.

De volgende dag met een desert safari mee. We hadden een leuke chauffeur Niaz die vol grapjes zat en Stacey kan daar weer perfect op in haken, alleen had hij iets verkeerd begrepen waardoor hij dacht dat Andrea een kameel was die we wilde zien op de kamelen "farm". dat bleef  natuurlijk de hele tijd in de auto hangen wat het nog gezelliger maakte. Af en toe hingen we behoorlijk scheef op een zandduin maar we blijven lachen, haha, ja als een boer met kiespijn. Maar Niaz kon goed rijden en heeft ons echt laten genieten van een wilde desert trip. Lindy is nog gaan zandsurfen en de meiden moesten ook nog even een duin afrollen. Bij de kamelen "farm" zag Andrea de liefde van haar leven….. Daar heb ik maar een foto van bijgevoegd, helaas voor Andrea is hij niet goedgekeurd door Margot want hij had piercings. De avond stond in teken van zitten op kussens, bbqen en kijken naar een (Russische) buikdanseres die niet wist hoe ze haar buik moest bewegen…haha Door de donkere woestijn terug en Niaz deed gewoon hetzelfde als bij daglicht…..Gelukkig  ging alles goed en wist hij de duinen in het donker ook goed te berijden.

Natuurlijk nog een keertje met de metro naar de creek. John ging met Stacey naar Atlantis, een groot waterpark.Bij de creek ga je naar de textilesouk (textielmarkt) of spice/goldsouk (kruiden/goudmarkt), daar lopen ze vooral rond met de vraag of je namaak Louis Vuitton, Channel, Dior, Prada, Rolex, Breitling enz wil hebben. Soms wordt je er wel simpel van maar goed die jongens moeten ook hun geld verdienen. Maar het is toch leuk om eens even hun eerlijkheid te testen, dus vroeg ik na zijn riedeltje of hij zeeman had, dat had hij of we maar mee wilden lopen. Weet je zeker dat je zeeman hebt, vroeg ik nog. ja, hij wist het zeker en vooral vol blijven houden, wij zijn toch maar niet met hem meegegaan want wat wij wilde hebben had hij vast niet haha. Bij de volgende die vroeg of we nog iets nodig hadden vroegen we hetzelfde, of hij zeeman of wibra heeft, deze was wel eerlijk, deze merken had hij niet, toch nog een eerlijke verkoper.

‘s Avonds uit eten bij Der Keller, een Duits restaurant vlakbij Burj Al Arab. Dus eerst even foto’s maken voor de Burj. Dat hebben we geweten…Dre verloor haar schoen tussen de rotsen…Lekker slim..Lindy er meteen tussen springen en proberen met haar wiebel tenen de schoen er uit te vissen. Nou John er ook bij, Stacey, een manager kwam maar op het harde gelach af. Want normaal is het toch wel rustig op de pier…ja dan toch ook maar een fotograaf van het hotel, die wilde zijn flitser wel gebruiken. Wat een plezier en iedere keer riep Lindy: Ik heb hem…. niet… De fotograaf tegen Lindy, ik heb mijn driepoot verloren van de week als je die voelt wil je hem dan pakken??? Tuurlijk…
Maar door al het lachen had Lindy niet veel kracht in haar tenen en liet de schoen iedere keer weer vallen. Maar uiteindelijk is het toch gelukt, helaas voor de fotograaf niet voor zijn driepoot.
We hebben heerlijk gegeten en bleven de hele avond melig…

John is nog gaan duiken met Lindy & Dre en Margot, Stacey en ik zijn naar Madinat geweest en heerlijk geluncht bij het mooiste hotel van Dubai, weten jullie het nog??? Ik roep al 4 jaar welk hotel het is…. Ja, de trouwe lezers moeten het toch weten? Al Qasr, het hotel met de gouden paarden. Het uitzicht, de koffie en alles eigenlijk maakt het een perfecte setting om lekker buiten te zitten, genieten en lekker te kletsen.

Ja dan wil Margot ineens naar de moskee, waren Lindy en Stacey ook nog nooit geweest dus toch wel een leuk idee. We zijn weer wat meer wijzer geworden over het moslim geloof, of het een beter of slechter geloof is dan andere wil ik niet zeggen, ik persoonlijk vind het als ieder ander geloof. Interpretatie van een groep gelovige mannen, waar iedereen naar moet luisteren en zich daar naar moet gedragen. Net als het Katholieke of gereformeerde of welke dan ook…Maar als je je daar goed of veilig bij voelt dan moet je je vooral aansluiten bij een kerk of moskee, want dat is een heel belangrijk punt in het geloof: RESPECT!!!

"s Avonds had John zijn gentlemans dinner en daar mogen geen vrouwen bij zijn. Maar wij zijn lekker wezen eten bij Grand Grill en Margot was jarig en gezongen dat ze hebben. Super gezellig met 5 vrouwen uiteten. En wat een bekijks hadden de meiden weer. Er was altijd wel een ober in de buurt om iets aan te vragen, haha.

Ja dan zijn er nog een heleboel andere verhalen te vertellen maar ik ga toch echt niet vertellen dat we Stacey, die helemaal achterin  de auto zat, vergeten waren…..Dat we iedere dag wel de slappe lach hadden dat de moeders zich keurig gedragen hebben. Dat gaat echt niet de log zou te lang worden.. maar we hebben het reuze gezellig gehad en het is zeker voor herhaling vatbaar…

John is 50 jaar geworden, dat hebben we gevierd in Beijing. (weblog volgt)

Wij hadden een Araham gemaakt met de nodige hilariteit, want ja dat doe je maar 1 keer voor je vader/man. En Ria en waarschijnlijk haar zoon hebben ervoor gezorgd dat "John" Abraham uit de kast werd gehaald en boven de deur werd geplaatst. Toen wij om 5 uur ‘s nachts thuiskwamen brandde het licht en konden we "John" goed zien. De echte vijftiger vond het erg leuk…

Ik loop nog iets achter met de logs, maar eerst komt de log nog met Margot en Andrea en dan volgt Beijing en dan zitten we alweer in Nederland… Maar eerst een verrassings feestje voor John vanavond..

Opa en oma zijn weer gekomen en helaas ook weer terug naar huis. Maar wat hebben we een plezier gehad. Een paar nieuwe dingen gedaan en natuurlijk ook een paar herkenbare dingen opnieuw bekeken.

In de eerste week zijn we met de monorail de Palm Jumeirah naar Atlantis Hotel gegaan. Op zoek naar de parkeergarage dat was zoals (bijna) altijd weer een ontdekkingsreis. Maar we hadden de tijd en wij rijden nooit verkeerd wij rijden creatief…….Nadat we de Palm al met auto hadden gereden, vonden we eindelijk de ingang van de garage, daar werden we geleid naar de 3e verdieping en er was plek zat.We waren de eerste die dag in de monorail, erg nieuw en natuurlijk een plaatje om te zien. Nadat we een kaartje gekocht hadden en (met schrik) betaald hadden. Het is namelijk 25 Dirham (+/- 5 Euro) voor 10 minuten. Maar goed het is toch leuk om te doen/zien. Een lekker kopje koffie gedronken in het hotel en altijd leuk om mensen te kijken.Terug gekomen in de garage konden we de auto niet vinden na even zoeken zagen we hem…….Na goed kijken zagen we dat het niet mijn auto was, haha, geintje natuurlijk. Deze wordt door de beveiliging gebruikt om rond te rijden in de garage. 

Maar we moeten toch optijd weer bij school staan en daarna lekker de tuin in. Dus gauw weg wezen.

De meiden hebben het erg druk op school, examens en repetitie week komen eraan, dus ‘s avonds bleven we lekker thuis. Gezellig klaverjassen, helaas hebben oma en ik maar 2 keertjes gewonnen in die 2 weken. Lindy en ik doen een cursus pottenbakken en hebben op maandagavond les en het is geweldig, veel plezier , leuke klas en nog verdraaid moeilijk ook.

Samen met Ria zijn we een keertje met de metro naar Deira city centre (DCC) gegaan want dan kan je makkelijk naar de spice souk (kruidenmarkt) komen. Daar waren nog een paar musea die we natuurlijk bezochten. Opa is gek op musea (niet) maar liep gewillig mee….en mee…en nog verder mee, want we konden het niet vinden. Na ongeveer 45 minuten door de straten van oud Dubai gelopen te hebben, wat erg leuk is hoor, vonden we eindelijk het museum. Sjeik Mohammed vindt het erg belangrijk dat zijn cultuur bewaard wordt en daarom zijn dit soort musea gratis. Binnen gekomen zien we dat het een "oud" huis is geweest met een  grote binnenplaats waar de familie (dat bestond uit vader met vrouw en kinderen, zijn ouders, zijn ongetrouwde broers en zussen). Daar mochten we plaats nemen voor een kopje Arabische thee met Arabische lekkernijen, met de complimenten van de Sjeik. De dames die het in de warmte met de handen maken zitten daar de hele dag en zijn zeer vriendelijk. Alles was gefrituurd of goed gaar gebakken dus we durfden het wel aan. En na uren in de hitte lopen dan smaakt iets zoet wel erg lekker. Zo kwamen we meer en meer museumpjes tegen en opa bleef lachen, maar toen hij er nog eentje in zijn ooghoek zag heeft hij enthousiast de andere kant opgekeken en niets tegen ons gezegd…Slimmerik..Maar ja toen moesten we een taxi zien te krijgen die ons terug naar Deira CC zou brengen, maar wij wilden opstappen was een beetje een uithoek…Toen zagen we een hotel maar daar stonden al 2 mannen te wachten dus dat zou nog wel even duren. Maar wat deden wij nou, we zijn een beetje de straat ingelopen, dus iedere taxi die op weg naar het hotel was moest langs ons komen, haha, wij hadden dus eerder een taxi. In DCC hebben we geluncht, Mia en Ria namen een pannenkoek met vers fruit en die was enorm, een flinterdunne crepe met ontzettend veel vers fruit, gevouwen als een buideltje. Een super smakelijke lunch, met de metro weer terug en wat een uitkomst is die metro. En wat een prijs, voor de 10 minuten monorail 25 Dirham en 45 minuten metro in de (VIP) goldclass ook 25 Dirham… Geweldig toch?

We vonden het zo gezellig dat we dat nog wel een keertje wilden doen, dus na een paar shoppingmalls, boulevard en wandelingen zijn we terug gegaan met de metro natuurlijk maar dit keer om te winkelen in DCC.

Het weekend stond in teken van Hatta Fort. Heerlijk 2 dagen in een hotel, dit keer niet aan het strand maar tegen een grote berg aan. De kamers zijn geweldig, we hadden drie kamers en die bleke allemaal met elkaar in verbinding te staan en alle tussendeuren stonden nog open. Onze "bellboy" was een super gezellige man die allemaal grapjes stond te maken met vooral Stacey. Hij vertelde dat de tv niet werkt….Schrik, je moet het knopje nog aan drukken, haha, Stacey schrok zich rot…Het bed, ja daar kon je niet in slapen ze moest maar op de grond…Allemaal van dit soort gekkigheidjes, erg leuk. De prachtige kamers waren erg apart (ik zal proberen het uit te leggen) als je een gangetje hebt was aan de rechterkant de badkamer en links tegenover de badkamer deur was de tussendeur naar de andere kamer. Maar dan was de "slaap"kamer een kwart gedraaid ten opzichte van de gang. Het gekke was dat de deur naar de andere kamer dus naast het bed was, maar uitkwam in de gang van de ander. Ingewikkeld, ik weet het, maar goed dat vond oma Mia ook… Terwijl onze vriend nog geintjes stond te maken met zijn rug naar de gang toe zien wij oma met haar toilettasje achter hem langs lopen, lief glimlachend naar ons…..richting ONZE badkamer…..Ze had helemaal niets in de gaten en wij moesten zo lachen…Het onschuldige gezicht van oma met haar spulletjes, ervan overtuigd dat dit hun badkamer was. Gelukkig was het nog overdag en niet ‘s nachts..

Na een lekker dagje zwembad gingen we ‘s avonds eerst douchen en nu is het ook duidelijk geworden dat als je denkt dat het heel erg mistig in de badkamer aan het worden is, je heel misschien je bril nog op hebt…Ik noem geen namen maar als je ons een beetje kent weet je wie van ons zessen een bril draagt. het diner was geweldig, zeer vriendelijk personeel die zch uitstekend vermaakte met de trucjes die Lindy ze heeft laten zien. Kaartrucjes, touwtrucjes en natuurlijk de truc met de kurken.Zo’n gezellige avond met een zangduo met liedjes uit de "oldies", het werd dus lekker meezingen…

De volgende dag stond in het teken van boogschieten, dat was zo leuk maar nog verdraaid moeilijk en zwaar. Je hebt er een hoop kracht bij nodig en richtings gevoel. We stonden met z’n vijven naast elkaar en ik heb het voor elkaar gekregen om mijn pijl in het bord van mijn buurvrouw Stacey te krijgen. Misschien moet ik maar weer een brilletje kopen?!?!?! Je moet ook de nodige veilgheidsmaatregelen in acht nemen en dan kan je je pijlen afvuren. We hebben allemaal wel een paar keer het bord geraakt, maar ook het grote bord erachter, die konden we zelfs nog beter raken ook…’s middags zijn we op ons gemakkie naar huis gereden en onderweg weer de nodige kamelen tegen gekomen.

Dat de metro zo’n uitkomst zou zijn hadden we niet kunnen vermoeden maar het is zo ideaal, vooral als je naar het oude gedeelte van Dubai wilt. Dus wij weer met de metro naar DCC dan met taxi naar de spicesouk (kruidenmarkt) overvaren met een Abra (kleine houten boot) daar weer ronddwalen en dwalen en weer overvaren, heerlijk struinen tussen alle Dows (grote zeewaardige boten)met de daarbij horende ladingen op de kades, opa vond het geweldig.

Dit waren wel ‘n beetje de spectaculaire dingen die we gedaan hebben, voor de rest hebben we gewoon lekker genoten van alle dingen die Dubai ons biedt. Veel gelachen en het was weer heerlijk om even een paar weken met (o)pa en (o)ma te zijn.

Nu zitten we alweer op het volgende bezoek te wachten, Andrea (Lindy’s beste vriendin) en haar moeder (Margot) komen hier vrijdagavond aan. Nou weet ik zeker dat dit ook weer een hele leuke week gaat worden….De meiden zijn vrij en dat is maar goed ook. Ze zijn allebei zo moe, ontzettend veel huiswerk. De rapport besprekingen zijn geweest en beide doen het erg goed. Stacey klets in sommige vakken een beetje teveel. Voor drama (toneel) is de juf zo blij met haar, ze moet van de juf audities gaan doen….Jaja in Hollywood zeker?!?!?! Lindy, ja zij moet nu zoveel af hebben, inleveren enz. enz. De universiteiten zijn uitgezocht de aanbevelingsbrief (of je het zo moet noemen weet ik niet) is perfect, vol lof….Over een week starten haar examens voor de school kunnen ze daarna zien wat haar sterke en zwakke punten zijn.Het blijft ontzettend veel werk maar ze doet het geweldig. En de universiteiten, ja die liggen in Engeland. Maar 2 in Nederland hebben haar interesse..Maar dat komt allemaal in het nieuwe jaar wel weer…

John is ook vrij want  het is Eid al Adha en Nationalday. Maar of John iedere dag meegaat is nog maar de vraag…..Heerlijk vakantie.